كربلائي

اربعين

علي جعفرپور — Wed, 20 Feb 2008 20:24:00 GMT

سلام بر چهل روز شيدايي!

دل تنگي

علي جعفرپور — Mon, 03 Dec 2007 20:22:00 GMT

يابن الحسن...

حيف از تو عزيزي كه منت يار بخوانم ليكن چه كنم جزتو كسي يار ندارم

رسم است به قبر همگان نام نويسند من گمشده عشق تو ام نام ندارم

و ايكاش همينگونه باشم تا آخرين نفس.و دمي را بدون عشق خدايي ام نسبت به

شما زنده نمانم آري خيلي دور و دورتر شده ام .ديگر گناهان نمي گذارند نورانيت عشق شما

راچشمانم ويا بهتربگويم دل عاصي ام احساس كند.

انتظار عجيب

علي جعفرپور — Tue, 06 Nov 2007 14:29:00 GMT

باسلام

خيلي معضرت ميخوام ازاين بابت كه خيلي وقت بود به روز نشده بودم ولي امروز

بايه متن كوچك ولي پر محتوا اومدم. بهترين پيامكي كه فكركنم البته به نظر من

فرستاده شده اين نوشته هستش :

چه انتظار عجيبي !

تو بين منتظران هم عزيز من چه غريبي!

عجيبتر كه چه آسان نبودنت شده عادت !

چه بي خيال نشستيم !

نه كوششي نه وفائي.

فقط نشسته و گفتيم:

خداكند كه بيائي ...

فلسفه احكام

علي جعفرپور — Mon, 02 Apr 2007 18:18:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

فلسفه احكام: متن سخنراني حجت الاسلام و المسلمين حاج آقا فاضلي استاد حوزه علميه بناب

«يسئلونك ماذا احل لهم، قُل احل لكم الطيبات»[1]

بحثي كه امروز هم مطرح است و از قديم هم مطرح بوده است در كتاب هاي كلامي ما، اين است كه شريعت يعني احكام عملي كه در اديان وجود دارد، آيا بر اساس يك سري موازين يا يك سري مصالح و مفاسد هستند يا نه؟ علل شرايح چيست ؟ فلسفه احكام چيست ؟ چرا ما با يك سري محرمات و واجبات سرو كار داريم؟ تكليف براي چه آمده است؟ تك تك تكاليف فلسفه شان چيست ؟

از قديم هم بحث بوده است ميان نهادهاي (گروههاي) كلامي(از فلسفه احكام) معروف اين است كه اشاعره مي گويند: احكام تابع مصالح و مفاسد نيستند! بشر فقط آمده است در اين دنيا كه معلوم شود چه كسي حرف گوش مي كند و چه كسي حرف گوش نمي كند! همين. تكاليف هم آمده اند كه فقط همين هدف را تأمين كنند. اگر گفته اند كه شراب نخور(حرام است) مي خواهند ببينند كه چه كسي حرف گوش مي كند. ممكن هم بود بگويند كه بخور(حلال است)! باز هم اين هدف برآورده مي شد آنهايي كه اطاعت مي كردند مي شدند مطيع و آنهايي كه اطاعت نمي كردند مي شدند عاصي! ولي معترضه كه يك گروه اندكي از سني ها هستند و مشهور ميان شيعه، كه تقريباً به كل شيعه نسبت داده شده است، اينها مي گويند كه نه! احكام عملي همه شان علت هاي ريزي دارند.از امام رضا عيله السلام پرسيدند (در مورد فلسفه احكام كه آيا علتي دارند يا نه؟) حضرت در جواب فرمودند: آيا غير عاقلانه نيست كه يك مولايي به عبدش يك چيزهايي را دستور بدهد كه هيچ منفعتي در آن براي او نيست؟ بدون هدف؟ علماي ما معتقدند كه تمام اين احكام فلسفه و حكمت دارند. هم صريح روايات اين را نشان مي دهند كه احكام فلسفه و حكمت دارند. هم صريح روايات اين را نشان مي دهند كه احكام داراي علت اند و هم از خود تعابيري كه در بحث بيان واجبات و محرمات آمده است. مي توان گفت كه كالصريح (همانند صريح) است مثلاً آيه اي كه در اول كلام ذكر شد! خداوند متعال در قرآن مي فرمايد «اي پيامبر عده اي مي آيد و مي پرسند كه چه چيزي براي ايشان حلال شده است ؟

- معيار حليت چيست؟ چرا اين حلال است – بگو چيزهاي پاكيزه براي شما حلال شده است» بحثي منطقي است. در منطق آمده است كه هيچ قضيه اي موضوع خود را درست نمي كند. به قول آقاي اعتمادي (استاد حوزه) قضيه كارخانه موضوع سازي ندارد در هر قضيه اي موضوع مسلم گرفته شده است. وقتي مي گويند طيبات حلال اند اشاعره مي گويند چون حلال اند طيب هستند.اصلاً طيب و غير طيب نداريم هر چه خدا گفت حلال است طيب است و هرچه خدا گفت حرام است غير طيب است. الان اگر خداوند دروغ را حلال مي كرد، آن وقت دروغ مي شد طيب و خوب، غيبت كردن را اگر اجازه مي داد، مي شد خوب! غيبت با صدق (راستگويي) چه فرقي با هم دارند؟ كه يكي حلال شده و ديگري حرام؟ هيچ فرقي، فرقشان فقط در اين است كه خداوند يكي را قدغن كرده يعني حرام شمرده و ديگري را جايز شمرده يعني حلال كرده است.

ولي اينگونه صحبت ها بر خلاف آيه است با توجه به قاعده منطقي بالا كه (قضيه موضوع خود را درست نمي كند.) اين نكته ريزي است كه يك نهاد كلامي به وجود مي آورد مانند همين.(ما طيبات را براي شماحلال كرديم)،(حرم علي ربي الفواحش- پروردگار من فواحش را بر من حرام كرده است)[2]. چون فحشا هستند حرام اند نه اينكه چون حرام اند فحشا شمرده شده اند! اينها صريح اند در اينكه در احكام، خداوند دنبال خيرو ضرر ما بوده است.مرحوم صاحب جواهر(آيت الله نجفي (ره)) طيب را در حدود چهار صفحه بررسي كرده اند كه طيب يعني چه ؟ از لحاظ لغوي = آنچيزي است كه با طبع ما سازگار است. اين مي شود طيب. چيزي كه با طبع ما چه اولي و چه ثانوي و چه الهي سازگار است خدا آنرا حلال كرده است و آن چيزهايي كه با حقيقت ما با آن طبع مان ناسازگار باشد حرام شده است. در روايت هم است كه آن شخص از حضرت امام رضا (ع) پرسيد: آيا اين حلالها و حرامها داراي حكمت هستند؟ حضرت فرمودند: بلي همه داراي حكمت اند. بعد عرض كرد كه آيا ما مي توانيم آنها را بشناسيم؟ اين خيلي مهم است! سني ها در كتابهاي علم اصول خودشان يك بحثي به عنوان مقاصد الشريعه دارند.زمانيكه علم اصول آنها قوي بوده است.چرا نماز واجب است؟ حجاب چرا واجب است؟ آن شخص از حضرت پرسيد كه آيا ما قادريم حكمتهاي احكام را بفهميم؟ حضرت در جواب ايشان : «منها نا تعرفه و منها ما لا تعرفه» بعضي از آنها را مي دانيم و بعضي را نمي دانيم. في الجمله مي دانيم – مي شناسيم مي دانيم فلسفه احكام چيست! علت تامه اش را نمي دانيم. روي اين اساس يعني زماني كه علت تامه در دسترس نباشد، ما نمي توانيم حكمي را كنار بزنيم يا يكي از آنها را بزرگ يا كوچك كنيم و از خودمان دخل و تصرف نمائيم.چون علت تأمه است كه معلول از آن تخلف نمي كند! پس بلا اشكال تمام ريز و درشت محرمات، مكروهات، واجبات و مستحبات و آداب مباهات همه اينها داراي حكمتي در تربيت ما هستند. خداي متعال در هيچ غرضي از اين ها براي خويش ندارد همه براي تربيت ما آمده اند. اين مقدمه اول.

مقدمه دوم : ما فلسفه اين احكام را في الجمله مي شناسيم نه كاملاً. چرا كفر حرام است؟ مي دانيم چرا چون كفر يعني بي هويتي- يعني پوچي. در قرآن هستند كه آنهايي كه خداوند را فراموش كرده اند خود را فراموش كرده اند[3] و خود فراموشي يعني بي هويتي! بي هويتي هم اينكه انسان طلاي ناب 24 عيار را ببرد بازار و بگويد آيا اين خاك را از ما مي خريد يعني انسان خود را با سنگ و خاك يكي بداند. در آيه شريفه مي گويد كه فراموش كردن خدا همين است يعني خود را فراموش كردن و خود انسان همان جوهره غيبي است. به آن قسمتي كه (و نفخت فيه من روحي) است. آن قسمتي كه هنگام مرگ ملائك آنرا اخذ مي كنند با بدن كه كاري ندارند چون پوسيده مي شوند. روح را نگه مي دارند. آن روح است كه خود انسان است.و انسان كافر آنرا فراموش كرده است معلول است ما چرا بايد با خدا ارتباط داشته باشيم. كفرحرام است. شرك حرام است! اصلاً شراب چرا حرام است؟ چون شراب عقل انسان را زايل مي كند همان كه انسانيت انسان به همان است. انسان بي عقل با حيوان هيچ فرقي ندارداين عقل و درك است كه انسان را از حيوان جدا كرده است.

بدان كه انسان را قوه اي است دراكه – مقدمه الكبري في المنطق – شراب فلسفه اش معلوم است.

نكته سوم : نكته بسيار مهمي است. چون در اين زمينه سوال بسيار مي شود خوب هم هست. مرحوم (صدر) در كتابهاي اصولي خودشان مطلبي براي حل اين نكته دارند. تقريباً مي شود گفت فلسفه احكام كه در دين هست (فلسفه شريعت و شرايع) در سنخ خودش همان فلسفه احكام عقلاست. عقلا هم در زمينه خودشان با بايد ها و نبايد هايي روبرو هستند. هر خانواده اي هم اينگونه است. مجلس هم روزي چند قانون تصويب مي كند. وقتي يك چيزي حرام مي شود چند جرم را مي توانيم حرام داشته باشيم؟ آيا هم حرام ها بايد مفسده اي داشته باشند؟ مرحوم صدر مي گويد: ما در عقلا حرام هاي مختلفي داريم ، خود اين ها را هم مي توانيم در دين و شريعت تطبيق بدهيم! در نظام اجتماعي وقتي چيزي قدغن مي شود مي تواند معمول عوامل متعددي باشد.

1- وجود مفسده : كه از عوامل مهم محرمات مي باشد. همانند سم است چون از بين مي رود و مي كشد يا غذايي آلوده چون مريض مي كند. مثلاً شراب، چون سم است و انسانيت انسان را از بين مي برد. در بهشت هم اينگونه چيزها نيستند. البته شراب هست ولي عقل را زايل نمي كند. آنهايي كه مفسده ذاتي دارند در بهشت هم نيستند مثلاً دروغي در بهشت هم نيست. يا شرك و كفر و ديگر مثالهايي كه مفسده ذاتي دارند.

2- ذاتاً مفسده ندارند ولي زمينه را براي مفسده آماده مي كنند. مثلاً در پزشكي دكتر مي گويد فلان چيز را نخور چون ميكروب دارد ولي يك وقت مي گويد فلان چيز را نخور اصلاً هم آلوده نيست و ميكروب هم ندارد ولي بدن را براي ميكروب آماده مي كند. آسيب پذير مي كند. بعضي از محرمات هم اين گونه اند. مثلاً فلان چيز فشار خون را پايين مي آورد. نگاه به نامحرم هم اينگونه است. يعني من حريم قائل نيستم و اين زشت است. انسان بايد به حريم خويش پايبند باشد. انسان محدود است. بايد بداند كه محدود است. هم نگاهش، هم سهمش و هم حركاتش. اين نشان مي دهد انسان محدوديت را قبول ندارد.در حالي كه ذاتاً محدود است. هر جا و هر كجا كه باشد همين گونه است. ولي در روايات داريم كه غير از اين كه مفسده ذاتي داشت نگاه به نامحرم زمينه ساز گناهان زيادي است. نگاهي كه فتنه و ريبه داشته باشد. پس شرع خيلي سخت گرفته است. مخصوصاً فتواهايي كه اصلاً پوشش كامل زن را واجب دانسته اند. مثل آيت الله خويي(رحمت الله تعالي) كه احتياط واجب دانسته اند كه روپوش بيندازد و از اين طرف خيلي از فقها هم نگاه بدون شهوت و ريبه را نيز به صورت زن حرام دانسته اند. اين محدوديتها به خاطر اين است كه شرع مقدس تمام اعمال ريز و درشت وجودي روح ما را مي شناسد گاهاً يك نگاه حرام آدم كشته يا خانواده اي را متلاشي كرده. آري، زمينه ساز خيلي از گناهان نگاه حرام است. البته در اينجا نمي خواهيم موارد ذكر كنيم. فقط مي خواهيم با كليات بحث كنيم. گاهي چيزهايي حرام شمرده شده اند. بخاطر اينكه زمينه حرامهاي ديگري هستند. مي گويد حتي يك قطره شراب هم نخور- حرام است. يك قطره كه مست نمي كند ولي زمينه را براي قطرات ديگر فراهم مي كند.در روايات هست كه پيامبر اكرم(ص)فرموده اند: «من بري (دور) هستم كه در وادي كفر مسكن گزيند.»اصلاً چه اشكالي دارد! خيلي سخت گرفته! اين بدين خاطر است كه زمينه گناه فراهم نشود. مطالعه كتاب زلال هم اينگونه است. حتي بعضي ها مطالعه كتاب انجيل را حرام دانسته اند.(كه اخيراً با چاپهاي خيلي ارزان و بسيار مرغوب روانه بازار شده اند.)

3- كه اين هم مهم است و زياد هم در مورد آن زياد ميشود ! مثلاً بعضي چيزها هستند كه نه خودشان مفسده دارند و نه زمينه ساز مفاسد ديگر را فراهم مي كنند! پس چرا حرام شده اند؟ چون با يك چيز ديگر قابل جمع نيستند.با يك مصلحتي تزاحم دارد.مثلاً بچه كوچك را سر ظهر نمي گذارند كه پفك نمكي بخورد. چرا مگر پفك چقدر ميكروب يا ويروس دارد يا خطرناك است؟يا زمينه ساز چه بيماري است؟ آري اشتهاي كودك را كور مي كند. اشتها است كه خيلي مهم است. مادر هم براي كودك به خاطر اشتها قدغن مي كند. براي انسان مي توان موسيقي را مثال زد كه به نظر من حرمت عمده موسيقي به اين دليل است. خداوند يك اشتهايي گذاشته كه به طرف ماوراي اين دنيا نگاهي بكندو آن عبارت است از نيازهاي انسان. انسان به هرجا نظر مي افكند نيازش برآورده نمي شود. خداوند انسان را از درون جوري آفريده است كه دلگير شود. اين دلگيري قيمت دارد. بي هدف هم نيست. اين دلگيري را گذاشته اند تا انسان را بشكند مثلاً چگونه خداوند متعال دعاي انسان را برآورده نمي كند؟ تا هي در بزند چون انسان ضعيف است اگر حاجت انسان را بدهد: همان آيه شريفه كه مي فرمايد در دريا هنگام غرق شدن نجاتشان داديم و وقتي كه نجات پيدا كردند.اعراض مي كنند. بشر ضعيف است بخاطر اينكه اگر خدا دعايش را برآورد سازد، او مي رود به همين خاطر دير مستجاب مي كند. هي مي گويد بيا. در مسائل ديگر نيز اينگونه است. آيا دلگيري نبود ما قرآن مي خوانديم؟ آيا دنيا همه چيز ما را تأمين مي كرد، يعني آنقدر بشر عبد شكري است كه اگر همه چيزش هم تأمين شود باز هم خدا را عبادت مي كند؟اينها انبياء هستند كه اينگونه اند يعني در همه حال عبد درگاه خداوند مي مانند. اگر هم هيچ حاجتي نداشته باشند. آري موسيقي و غناء از آن جهت كلي اشتهاي انسان را به عبادت و معنويت كور مي كند. حرام شده اند. احتمال دارد(غناء) با همان توانگري يكي باشد. غني در عربي يكي از معانيش بي نيازي است. توانگري بي نياز مي كند.انسان را دلگيري انسان را از بين مي برد.انكسار (شكستگي) مرا از بين مي برد به قول آن آقا كه موسيقي گوش مي دهد و در جواب اينكه هدف از موسيقي گوئي كردنت چيست؟مي گويد خالي مي كند مرا. پس وقتي خالي شدم درخانه چه كسي بودم ديگر اصلاً نيازي ندارم كه بعضي وقت ها هم اينگونه است. به خاطر ضعف هاست كه غنا را حرام كرده اند. شايد اگر ما ضعيف نبوديم و اگر غنا و چيزهاي ديگر ما را از انجام كارهاي ديگري مثل نماز و روزه و ... باز نمي داشت اصلاً حرام نمي شدند.ولي جاي آنها را مي گيرند. طرف ، ديگر احساس نياز به نماز شب نمي كند. خالي شده. پس نمونه سوم هم اينگونه است كه نه ذاتاً مفسده دارند و نه زمينه مفسده اي را فراهم مي كنند پس لذا شايد اينگونه محرمات در بهشت باشند.اينگونه محرمات شايد مخصوص به اين دنيا باشند. وقتي در خط مقدم مي گويند. بيش از يك ساعت نخواب مگر اين بدين معني است كه 4 ساعت خواب بد است ؟ نه اين بدين معني است كه مي خواهد جلوي يك مصلحت بزرگتر را نگيرد.

[1] - سوره مائده آيه 4

[2] - سوره اعراف آيه 33

[3] - سوره حشر آيه 19

عشق يا شهوت

علي جعفرپور — Mon, 02 Apr 2007 18:16:00 GMT

وزماني که ابليس لباس عشق را بر قامت شهوت مي پوشاند!!!

جواني و نوجواني دوراني است که درآن دوران ؛فرد ميخواهد به افرادي محبت کند ومتقابلا مورد لطف ومحبت ديگران واقع شود . اين احساسات در اين دوران خيلي طبيعي هستند چون زمان رشد رشد وتکاملشان فرا رسيده . ميخواهند فوران کنند و چون هنوز جوان ما به طور منطي و عاقلانه روش کنترل اين احساسات را فرا نگرفته است با مشکلات فراواني روبرو ميشود . اينگونه عواطف در رفتارهاي فرد با دوستان صميمي اش وبا برادران وخواهران خويش بروز ميکند.مثلا فرد نميتواند يه روز بدون دوستش راسر کند .يا هميشه ميخواهد کارهايش را با دوست صميمي اش انجام دهد وبا او باشد . دوري مساوي است با بيقراري و افسردگي و گوشه گيري! در اين دوران جوان يا نوجوان بعضي از کارهائي که تا بدان زمان اصلا انجام نداده بود شروع ميکند . مثلا با دوستانش قرار ميگذارد ؛نويسندگي ميکند وحتي گاها شعر هم ميگويد . معني اصلي محبت در اين دوران براي فرد اشکار مي شود کمترين محبت از سوي افراد ديگر ؛جوان يا نوجوان را جذب مي کند .ميتوان گفت که همه افراد انساني در اين دوران اينگونه رفتارها را تجربه مي کنند چون سرشت آدمي اينگونه است البته حس عاطفه و دوستي و محبت در تمامي دوران زندگي ظهور و بروز دارد ولي در دوران جواني و نوجواني به اوج خود مي رسد وتا حد انفجار پيش مي رود و گاها نيز منفجر مي شود و ترکش هاي داغ وتيزش شخصيت جوان يا نوجوان را شهيد ميکند ! مثلا فرد خود را فاني در دوست خويش مي يابد و اصلا شخصيتي براي خويشتن قائل نميشود و خودش و تمامي آرمان ها واهدافش وحتي زندگاني خودش را به پاي يار مگزارد و در خاتمه مي گويد << آنلي فور يو >>فقط به خاطر تو !!!

اين سوالي است که شايد در اين مقام پيش آيد ! اصلا آيا ميتوان چاره اي براي اين مشکل جست ؟ در جواب بايد بگوييم که آري مي شود . ما ميتوانيم با تبيين وتعريف صحيحي که از محبت وعاطفه واقعي وراههي کسب آن براي جوانان و نوجوانان ارائه ميدهيم آنها را در امر کنترل احساسات و جهت دهي آنها ياري نمائيم . حال محبت و راه کسب آن ! چگونه مي شود محب شد ؟اين سوالي بود که بنده قبل از اين دوران در زندگاني خويش با آن مواجه شدم و علت آن هم اين بود که راهمان به هيئت باز شده بود در هيئت از محبت وعشق به اهل بيت عليهم السلام سخن مي گو يند هم در سخنراني وهم در مداهي . مثلا وقتي هم هيئتي هايمان ازعشق به امام حسين و يارانش دم مي زدند .وخود را عاشق و محب ايشان مي شمردند من با دوستان خويش احساس نوعي و بي گانگي مي کردم چون ايشان را درک نمي کردم درقلبم از عشق ومحبتي که توصيف مي شد خبري نبود . لذا آن سوال مذکور را از يکي از برادران که مي توانست پاسخ مناسبي به اين پرسش داشته باشد(ح ب) پرسيدم و او در پاسخ گفت تا کسي را نشناسي نمي تواني عاشقش باشي . معرفت است که محبت وعشق را دنبال خويش مي آورد و بر عکس يعني اين معرفتي که انسان را محب وعاشق مي کند مي تواند طرف مقابل را منفور و منزجر نيزبکند . آري ما با شناختن؛ عاشق ميشويم وبه وسيله آن است که بعضي چيزهاو يا بعضي افراد در نظر ما منفور مي شوند .پس نتيجه ميگيريم که پادشاه ؛عقل است نه عشق . چون پديد آورنده عشق شناخت است که ابزارش عقل است .عقل است که انسان را عاشق ميکند و يا عشق او را به نفرت تبديل ميکند .خداوند در سوره ذاريات آيه ?? ميفرمايد (ماخلقت الجن والانس الا ليعبدون) <<جن و انسان خلق نکردم مگر براي اينکه مرا عبادت کنند >> مفسرين در ذيل اين آيه گفته اند منظور (ليعرفون) است چون عبادت که اوج عشبازي است بدون شناخت ممکن نيست .

تا کنون به تيتر مطلب صراحتا اشاره نشده است ولي عدم تصريح با اين فرض بوده است مخاطبين عزيز منظور مارا از سياق بحث در خواهند يافت . آري شيطان در اين دوران در کمين است تا شهوت را به جاي عشق قالب کند . پس بيائيد مواظب دلهايمان باشيم

التماس دعا

عيد سعيد فطر راهم به همه شما عزيزان تبريک ميگم.